Korelacje takie zdają się potwierdzać hipotezę, że długość życia poszczególnych gatunków została zdeterminowana przez geny i jest wynikiem określonych strategii ewolucyjnych. Tak więc gdy organizm zrealizuje swoje zadania reprodukcyjne, dobór naturalny nie selekcjonuje już genów chroniących go przed objawami starości. Mało tego w niektórych przypadkach wydaje się, że jest wręcz przeciwnie. Istnieją geny, które zabezpieczają w młodości nasz organizm przed namnażaniem się komórek nowotworowych. Na przykład uszkodzone przez promieniowanie UV komórki skóry wchodzą w fazę tzw. senescencji, czyli żyją nadal, ale nie mogą się już dzielić. Ta ochrona przed powstaniem dzielących się w niekontrolowany sposób komórek rakowych działa jednak w starszym wieku na naszą niekorzyść, ponieważ komórki.za to w jednym miocie mają dużo młodych.